311 . امام على عليه السلام : آنكه حكمت به ياريش برنخيزد ، چگونه بر جدايى اضداد شكيبايى ورزد ؟ 312 . امام على عليه السلام : آنكه حكمت را بشناسد ، بر افزايشش ، بى تابى كند . 313 . امام على عليه السلام : توانگرى خردمند ، به حكمتش و عزّت او به قناعتش باشد . 314 . امام على عليه السلام : بدانيد كه هيچ چيزى نيست ، جز آنكه دارنده اش به زودى از آن سير مىشود و او را ملول گرداند ، جز زندگى ؛ چرا كه در مرگ ، راحتى نمى يابد و اين همانند حكمت باشد كه حيات دل مرده و بينايى چشم نابينا و شنوايى گوش ناشنوا و سيرابى تشنه است ، و در آن همه توانگرى و سلامت است . 315 . امام على عليه السلام : در حكمتهاى منسوب به ايشان : خوراك پيكرها ، غذا و خوراك خردها ، حكمت است . پس هرگاه يكى از آن دو خوراك خود را نيابد ، كنار كشد و نابود گردد . 316 . امام على عليه السلام : در حكمتهاى منسوب به ايشان : توانگر آن نيست كه دارايى اش اندك زمانى نزد او باشد و ديگرى بتواند آن را از وى بگيرد و پس از مرگش نيز براى او نماند ، بلكه دارايى حقيقى آن است كه همواره نزد مالكش باشد و نتوان آن را از وى گرفت و پس از مرگش هم براى او خواهد ماند و آن همان حكمت است . 317 . خداوند متعال در تورات به موسى عليه السلام مى فرمايد : حكمت را بزرگ دار كه من حكمت را در دل كسى نمى نهم ، جز آنكه مى خواهم وى را ببخشايم . پس حكمت آموز و سپس بدان عمل كن و پس از آن ، به ديگران بياموز تا به كرامت من در دنيا و آخرت نايل شوى . 318 . در مصباح الشريعه از امام صادق عليه السلام : حكمت ، نور معرفت است و ميراث تقوا و ثمره راستى است . و اگر مى گفتم : خداوند نعمتى بزرگتر و سودمندتر و والاتر و سترگتر و گران بهاتر از حكمت به بنده اش نداده است ، بى گمان درست